Ինքնավստահ էր, ավելի քան ասենք Զիմբաբվեի թա•ավորը… Նախապես •իտեր, որ ամեն դեպքում լավ է լինելու…Գնաց մի քիչ ուշացած, մատների արանքում պինդ սեխմելով ծխախոտը: Իր սիրած սրճարանի մոտ էին պայմանավորվել: Նա էլ էր ուշանում… Մռութի տակ թեթեւ քմծիծաղ տվեց, թե իրեն թանկացնում է: 40 րոպե հետո հանկարծ հայտնվեց, մի տեսակ շփոթված, ներս ընկած աչքերով, առանց ներողություն խնդրելու ու դողացող շուրթերով.-Քայլե±նք…-Չէ, սա իմ սիրած սրճարանն է, դրա համար առաջարկեցի այստեղ: Արի մի բաժակ սուրճ կխմենք, կզրուցենք, հետո կճանապարհեմ տուն…-Ես սուրճ չեմ խմում…-Ավելի լավ ես մենակ կխմեմ…Ժպտաց ու լուռ քայլեց դեպի բացօդյա սրճարանի տարածք: Շատ չէին սրճարանի հաճախորդները: Անկյունում մի առանձին սեղան կար, որ նախորդ հաճախորդներից հետո դեռ չէին էլ հավաքել, բայց մոտեցան հենց այդ սեղանին… -էս խի± ես մի տեսակ:-Մի տեսակ չեմ, ուղղակի ամբողջ օրը տանն եմ եղել, մի քիչ քնեցի, բայց ոնց որ դմբրած լինեմ…-Դե լավ մի մտածի, հեսա կանցնի, ինձ հետ հետաքրքիր կլինի…-Երեւի… Լսի ո±վ էր են աղջիկը, որ էն օրը անընդհատ քեզ բաներ էր հարցնում:-Հետաքրքիր էր, առաջին հանդիպում ու խանդ…Չէի սպասում, անկեղծ ասած:-Չեմ խանդում, ուղղակի հարցրեցի, համել շատ սիրուն էր,-•ողության մեջ բռնվածի պես •լուխը կախեց…-Առաջվա ընկերուհիս, իսկ ինչ վերաբերում է սիրուն լինել չլինելուն ասեմ` կարծում եմ լավ ճաշակ ունեմ` օրինակ դու էլ ես իմ ճաշակով…-Ես ամենաքիչը կուզեի, որ այս խոսակցությունը էս ուղղությամբ զար•անար…-Դե ոնց էլ զար•անա միեւնույնն է, էսօրվա հանդիպման առիթն ա:-Գիտես, ես մտածել եմ…-Սսսս-Ինչի± համար:-Երբեմն բառերն ավելորդ են, արի մեր էս •եղեցիկ վայրկյանները բառերով մի փչացրու: Անկեղծ եմ ասում` ինձ համար էս պահին նշանակություն չունի թե դու ինչ ես մտածել: Ես միեւնույն է ինչ էլ մտածած լինես տեսնում եմ աչքերիդ միջ այն, ինչ պիտի բառերով փչացնես…-Բայց…-Սսսս:Լռություն: Մի քանի վայրկյան ընդամենը տեւեց, բայց անհարմար չէր այդ լռությունը:-Գիտես, դու պիտի իմանաս…-Դեմքը մի տեսակ հարցական տեսք ստացավ:-Ես ի±նչ չ•իտեմ, որ պիտի իմանամ…-Ես չեմ կարող:-Ի±նչ չես կարող:-Ես ավելի կարեւոր խնդիրներ ունեմ: Ես պիտի էս օրերին մորս կողքին լինեմ, նա իմ կարիքն ունի: Ախր դու չ•իտես… Անկեղծ եմ ասում ես շատ կուզեի քո նման կենսախինդ մարդու հետ շփվել, կյանքս կթեթեւանար, բայց…Բայց հավատա չեմ կարող…-Մո±րդ,-Հարցական դեմքը ավելի հարցական դարձավ,-ի±նչ կա մորդ հետ կապված:-Կներես, բայց չեմ կարող ասել, անձնական խնդիր կա:-Այսինքն ընենց իրավիճակ է, որ պիտի ընտրես կամ ե±ս, կամ ի±նքը:-Չէ:-Էդ դեպքում ես քեզ բնավ չեմ հասկանում, եթե իհարկե պատճառը դա է…-Հա, միակ պատճառը էդ ա, •իտեմ չես հավատա, բայց էլ բան չունեմ ասելու…-Դու վստահ ե±ս, որ ճիշտ ես վարվում:-Չէ, բայց էս էն ա, ինչ այս պահին մտածում եմ:-Իսկ ես մտածում եմ, որ դու ուղղակի լավ չես քնել, •նա հան•ստացի, հետո կհանդիպենք, կխոսենք:-Չէ, ես նորմալ վիճակում եմ… Արի քայլենք…-Հաշիվը բերեք,-Հայացքը ավելի ջղայն տեսք ստացավ, բայց ոչ սարսափելի,-չհամոզեցիր: Ես հասկացող մարդ եմ, ես կարող էի քեզ հասկանալ, եթե իհարկե ճիշտ բան ասեիր…Քայլեցին: Ճանապարհին էլի լուռ էին: Ոչ մի բառ: Հասան կան•առ:-Ասա, որ մենք չենք կարող նույն ճանապարհով •նալ:-Չեմ կարող:-Ուրեմն ես ճիշտ էի, դու ուղղակի ձեւեր էիր թափում:-Չ•իտեմ, երեւի, բայց մի բան •իտեմ, որ մորս կողքին պիտի լինեմ հիմա:-Ես Խոստանում եմ քեզ չանհան•ստացնել, եթե դու ասես, որ մենք նույն ճանապարհով չենք •նալու:-Լավ ես քեզ կզան•եմ, հա±, բայց խոստացիր, որ մենք ամեն դեպքում կմնանք ընկերներ:-Չեմ խոստանում…Գնացին: Առավոտյան պատուհանի մոտ մի հարցական հայացք էր, ներսում ազատության բերկրանք ու ոչ մի ափսոսանք:-Երեւի Ճիշտը սա էր…,-Հարցական դեմքին մոտեցավ •արեջրի շիշը…
Comments